وقتی خود دندون پزشک میره زیر تیغ...

من همیشه اون طرف یونیت نشسته بودم، با روپوش سفید، ابزارای استریل و لبخندی مطمئن برای آرامش دادن به بیمار. اما یه روز بالاخره نوبت خودم شد. یکی از دندون‌های آسیای پایینم ترک برداشت و دیگه کاری براش نمی‌شد کرد جز کشیدن و جایگزینی با ایمپلنت.

راستش، تا خودم بیمار نشدم، نمی‌دونستم ترس واقعی از صدای دریل و کشیدن دندون چیه! اون روز که روی یونیت نشستم و به سقف خیره شدم، همکارم ماسک زد و شروع کرد، حس کردم چقدر بیمارا بهم اعتماد می‌کنن. بعد از جراحی، تورم و درد رو تجربه کردم، شب نتونستم بخوابم و چند روز بعد، تازه فهمیدم چقدر مراقبت بعد از درمان مهمه.

تجربه بیمار بودن باعث شد اخلاق کاریم هم عوض شه. الان بیشتر با بیمارا هم‌دردی می‌کنم، آرومتر برخورد می‌کنم و حتی موزیکی که تو کلینیک پخش می‌کنم، دقت بیشتری روش دارم. گاهی لازمه بری اون سمت صندلی تا بفهمی چطور باید با اونایی که درد دارن، مهربون‌تر باشی.